In 1958 was er in Brussel een wereldtentoonstelling. Je kon er een glimp opvangen van hoe het op dat moment in de wereld zat. Heel veel landen stelden er zichzelf voor. Om een beetje op te vallen, bouwde men in Brussel speciaal voor de wereldtentoonstelling het Atomium. Het was een heel bijzondere constructie en eigenlijk alleen maar bedoeld voor de tentoonstelling. Maar bijna een halve eeuw later staat het Atomium er nog. Een beetje bouwvallig wel, maar de negen bollen worden gerestaureerd. Zodat het opnieuw een modern museum wordt.
Tot de zomer kun je in het Atomium zien hoe de dingen er in de jaren '50 uitzagen en hoe de bouw van het Atomium verliep. In drie van de negen bollen werden 2002 voorwerpen, tekeningen en foto's uit die tijd verzameld. Het was de tijd van de ontdekking van de kunststoffen. Heel wat gebruiksvoorwerpen werden in de nieuwe kunststoffen ontworpen en uitgevoerd. Dat zorgde voor een heel nieuwe mode. Ook de manier waarop men alledaagse dingen als ijskasten, radio's of stofzuigers vormgaf, was toen anders dan nu. In één van de bollen kun je in zetels van toen kijken naar films van toen. Als het hard waait, wiegt de bol waarin je zit wel een beetje...
Barbie
1958 was ook het jaar waarin de beroemde pop Barbie werd geboren. Je
ziet er ook de echte uniformen waarin meisjes de bezoekers van de
wereldtentoonstelling in 1958 moesten rondleiden. In een ander deel van de
tentoonstelling kun je nog even zien hoe de wereldtentoonstelling er in 1958
uitzag. Met heel veel foto's en schaalmodellen van de gebouwen die de
verschillende landen er neerzetten. En de souvenirs die dan verkocht werden.
Zoals een soort paraplu-stoeltje. Het werd toen voor 3,72 euro verkocht aan
vermoeide bezoekers. Nu is het een echt verzamelobject, waarvoor je wel wat
meer dient te betalen...
Het derde deel van de tentoonstelling gaat over
het Atomium zelf. In 1954 kreeg architect André Waterkeyn de
opdracht om een speciaal gebouw voor de wereldtentoonstelling te maken. Hij was
toen 37 jaar en werkte als ingenieur in de metaalnijverheid. De mensen van de
tentoonstelling dachten zelf aan een omgekeerde Eiffeltoren. Maar dat vond
Waterkeyn maar een onnozel idee. En dus bedacht hij zelf iets anders. Hij dacht
na over wat er in de 20ste eeuw allemaal gaande was en kwam uit bij het atoom:
het kleinste deeltje van een molecule. En omdat hij zelf in de metaal zat, koos
hij voor de ijzermolecule. 'Die was het mooist van vorm', zegt Waterkeyn. 'Ik
heb ze 165 miljard keer vergroot en in Brussel neergezet...' Zo eenvoudig als
het klinkt, was dat natuurlijk niet. Het was een hele onderneming om de
constructie te maken. Stevig genoeg voor honderdduizenden bezoekers. Na de expo
zou ze worden afgebroken. 'Maar het Atomium staat er nog altijd', zegt
Waterkeyn fier. 'En de constructie is nog goed. Alleen moet er hier en daar wat
worden gerestaureerd. In het begin blonken de bollen als een spiegel, nu zijn
ze dof geworden.'
Meer informatie over de tentoonstelling: 02-475.47.77 of http://www.atomium.be
De negen bollen stellen de ordening van de atomen in een
ijzermolecule voor. Elke soort molecule ziet er anders uit. De buizen stellen
de binding tussen de atomen in de molecule voor.
In de cilindervormige
buizen werden roltrappen gemaakt om van de ene bol naar de andere te gaan. Je
kan ook met de lift (één van de snelste van Europa) meteen naar
boven. Het Atomium is 102 meter hoog en weegt 2 400 ton. Er zijn negen bollen,
waarvan er drie niet voor het publiek toegankelijk zijn. De langste roltrap is
35 meter lang en een roltrap kan 3 000 mensen per uur van de ene bol naar de
andere brengen. Om de hele constructie netjes op zijn plaats te houden, werden
nog drie extra pijlers tegen de drie laagste bollen geplaatst. Die betekenen
dus niets en dienen enkel als steun. Elke bol heeft twee verdiepingen.
In
de loop van de geschiedenis hadden in het Atomium al heel wat tentoonstellingen
plaats.