Vlaming en Italiaan
Buona sera, m'n Vlaanderen 
In februari 1950 kwam Rocco Granata uit Italië naar België. Hij was
toen 12 jaar. Zijn vader was 2 jaar daarvoor naar België gekomen. Hij
was een smid. Hij kon in België 3 keer zoveel verdienen als in
Italië. Met dat geld zou hij zijn zaak in Italië kunnen verbeteren.
Eerst wou hij maar 1 jaar in België blijven. Maar dat ene jaar werden
er 2. En toen wou hij nog een jaar blijven. En zolang kon hij niet
zonder zijn gezin. Dus liet hij zijn vrouw, zijn dochter en zijn zoon
Rocco naar België komen.

Wablieft: Die 3 jaar in België werden er meer...
Rocco Granata: Ja, die 3 jaar werden er 4 en dan 5 en dan 10. En toen
dacht mijn vader: ik blijf nog wat langer. Dan had hij hier pensioen.
Intussen groeiden mijn zus en ik hier op. We gingen hier naar school.
We hadden hier vrienden. We trouwden hier. We kregen hier kinderen.
Dus zijn mijn vader en moeder ook maar gebleven.

Dat is de grote vraag voor elke migrant: blijven of terugkeren?
Ja, en zeker voor Italianen. Die maken van het nieuwe land hun tweede
vaderland. Dat zie je in Amerika, Canada, Venezuela, Brazilië,... Wij
hadden ook naar die landen kunnen gaan. Maar het is België geworden.

Italianen blijven altijd heel veel van hun land houden. Ook al wonen
ze ergens anders.
De band met Italië blijft altijd sterk. Ik ben Italiaan, net als mijn
vader. Hij heeft ervoor gekozen niet meer terug te gaan. Mijn
kinderen zijn hier geboren. Dat zijn Vlamingen. Ik zit daar tussenin.
Ik voel mij verbonden met Italië. Het is het land dat ik heb gekend
als kind. En ik voel me ook Vlaming. Al die gevoelens probeer ik ook
in mijn liedjes duidelijk te maken. En de mensen verstaan dat.

Wat dacht je toen je op je 12 jaar in Waterschei aankwam? 
Ik dacht dat ik hier in een ballon zat. Als ik naar boven keek, zag
ik de hemel niet. Als ik naar links keek, zag ik geen bergen. Als ik
naar rechts keek, zag ik geen zee. Ik zei tegen mijn vader: “Waar
zijn we nu? Zitten we in een ballon?” Ik had dat grijze weer nog
nooit gezien. Mijn vader antwoordde toen: “Jongen, we zijn nu in een
land dat België heet. Af en toe is het hier slecht weer.” En dat was
de grootste leugen die mijn vader ooit verteld heeft. Het moest zijn:
“Af en toe is het hier goed weer."

Je vader werkte hier in de mijn?
Mijn vader was een heel goede smid. Hier ging hij in de mijn werken.
Maar hij wist niet wat dat betekende. De eerste dag had hij zijn
boterhammen in een wit servet gewikkeld. Als hij beneden in de mijn
kwam, zag dat al pikzwart. Mijn vader was samen met 50 mensen uit
zijn dorp naar hier gekomen. Sommigen gingen na 1 dag in de mijn al
terug naar huis. 

Moest jij ook in de mijn gaan werken?
Veel kinderen van mijnwerkers zijn ook in de mijn gaan werken. Voor
mij zou het moeilijk geweest zijn. Ik heb een beetje schrik in kleine
gesloten plaatsen. Ik zou ook al na 1 dag gestopt zijn. Gelukkig
kregen kinderen van migranten hier ook andere kansen. Minister Elio
Di Rupo is ook zoon van een Italiaanse migrant. En Salvatore Adamo
kent iedereen wel.

De loopbaan van Adamo lijkt goed op die van jou.
Ja, hij is een goede zanger en een vriend van mij. Zijn vader kwam
hier ook in de mijn werken. Ik begon platen te maken in 1959. Adamo
begon in 1963. Hij is 4 of 5 jaar jonger dan ik. Ze zochten iemand
met dezelfde hese stem als de mijne. Dat zegt hij trouwens zelf. De
mensen van zijn platenfirma hielden meer van zijn stem dan van zijn
liedjes. 

Je zingt zowel in het Italiaans als in het Nederlands. In welke taal
zing je het liefst?
Ik zing het liefst in het Italiaans. Ik wil trouwens niet meer in het
Nederlands zingen. Behalve voor enkele optredens of voor reclame.
Mijn volgende CD's zullen in het Italiaans zijn. Met Italiaanse
liedjes kan je in de hele wereld terecht. Met het Nederlands kan je
niet buiten Vlaanderen en Nederland. 

 
 
(Wablieft - 1999)