30 jaar Johan Verminnen 
Mogen zingen is een voorrecht
Johan Verminnen was 18 jaar toen hij als zanger begon. In het begin
speelde hij samen met Raymond van het Groenewoud. Ze houden beiden al
jaren stand in de wereld van de Vlaamse muziek. 'Laat me nu toch niet
alleen', 'Rue des Bouchers', 'Ik voel me goed', 'Brussel', 'Als mijn
gitaar me helpt' en 'Jeanine' zullen we nooit vergeten. Verminnen is
nu 48 jaar en is dus 30 jaar zanger. Dat vierde hij met een nieuwe CD
en een reeks optredens. Voor een optreden in Bornem ging Wablieft met
Johan Verminnen praten. 

Wablieft: Je staat nu 30 jaar als zanger op het podium. Is het nog
altijd hetzelfde om voor het publiek te staan?
Johan Verminnen: Ik heb het publiek zien groeien en veranderen. Er
zijn mensen die 30 jaar geleden al kwamen kijken. Zij waren toen even
oud als ik. Sommigen hebben me een tijdje niet meer gevolgd. Hun
beroep was belangrijker. Of ze moesten voor de kinderen zorgen. Nu
komen ze terug. Vaak met hun kinderen. Mijn optredens trekken nu
mensen van 18 tot 60 jaar. 

Je blijft graag zingen voor al die mensen?
Mogen zingen is een voorrecht. Ik vind dat zeer aangenaam. Ik kan het
zelfs niet missen. Maar er is veel gedoe rond het zingen. En dat doe
ik veel minder graag. Het oefenen, naar optredens rijden,... 

Is er een groot verschil met je beginjaren?
In het begin hadden we veel minder comfort. Een zaal zoals deze in
Bornem vond je vroeger niet. Zulke zalen zijn er pas in de jaren '70
gekomen. Vroeger speelden we vooral in kleine zaaltjes. De kleedkamer
was vaak een hok. Maar als je jong bent, merk je dat niet. Ook nu
hoeft al die luxe niet voor mij. Maar het is natuurlijk prettiger
werken. Er is nog een groot verschil met vroeger. Artiesten worden
veel beter gesteund en geholpen. Veel mensen hebben nu een beroep in
de wereld van de muziek. Alles wordt veel beter aangepakt. Maar voor
het publiek moet je nog altijd evenveel moeite doen. Je moet de
luisteraars na 3 liedjes mee hebben. En dan moet het een feest
worden. Dat is nog niet veranderd. 

Je bent 30 jaar aan het werk als zanger. Eigenlijk klinkt dat als een
eeuwigheid. Hoe kijk je zelf terug op al die jaren?
Dat is een heel lange tijd. Jacques Brel heeft maar 10 jaar muziek
gemaakt. En die is nog altijd heel bekend. Ik heb al 25 CD's gemaakt.
Ik ben dan ook al een paar keer gevierd. Toen ik 25 jaar als zanger
vierde, is er een reeks optredens geweest. Het lijkt een beetje op
een gouden uurwerk dat je krijgt op het werk. Het laatste geschenk
voor je met pensioen gaat. Dat ik er na 30 jaar nog sta, betekent nog
iets anders. Namelijk dat het mogelijk is je hele leven in het
Nederlands te zingen. Ik hoop dat dat nog lang mag duren.

Je bent bij de weinigen die daar in slagen.
Ja, maar Wannes Van de Velde is ook nog steeds bezig. Will Tura zingt
al veel langer dan ik. Ik ben wel trots dat ik er ook nog bijhoor.
Volgens mij moet je bezig blijven en met nieuwe dingen komen. Ik maak
ook al mijn liedjes zelf. Het is werken en zweten. Het komt niet
vanzelf. En dan wil ik het nog niet hebben over veel of weinig
talent. Al zal het zonder waarschijnlijk niet lukken.

Je stijl van zingen was 30 jaar geleden nieuw. Voor jou hadden de
Vlaamse zangers een andere stijl. Will Tura, Jacques Raymond, Louis
Neefs,...
Ik heb die stijl natuurlijk niet uitgevonden. Ik had voorbeelden in
het buitenland. Ik wilde ook altijd al zanger worden. Ofwel
toneelspeler. Dat laatste heb ik niet echt gedaan. Onlangs heb ik wel
in de 'Tovenaar van Oz' gespeeld. Maar ik wilde als kind al spektakel
brengen. Het zat in mij. Het was een droom. Mijn grote voorbeeld is
Jacques Brel. Maar ik ben maar een kleine zanger tegenover die grote
mijnheer. Hij zei ooit: “Ik wens je veel dromen toe en hoop dat je er
enkele kan waarmaken.” Ik heb in elk geval kunnen doen waar ik als
kleine jongen van droomde: zanger worden. En ik zing nog steeds.
Vandaag in Bornem, morgen in Sint-Niklaas, dan in Brussel,... Die
droom is dus uitgekomen.

Zonder dat je echt hits gehad hebt.
Je kan de hits op 1 hand tellen. 'Laat me nu toch niet alleen' haalde
nummer 1. En 24 jaar later nog eens met Clouseau. 'Rue des Bouchers'
en 'Ik voel me goed' zijn ook echte hits. Dan heb ik een hele reeks
nummers die veel op de radio te horen waren. 'Brussel', 'Bar
Tropical', 'Ik wil de wereld zien',... Blijkbaar horen een heleboel
mensen mijn muziek graag. Ik schat dat zo'n 100.000 mensen van mijn
muziek houden. Dat zijn ook de mensen die graag Stef Bos horen, Laïs
misschien, Wannes Van de Velde, Willem Vermandere, Raymond van het
Groenewoud ook en Kris De Bruyne.

Op je nieuwe CD zingen enkele van die mensen mee. Zijn dat de zangers
die je graag hoort?
De CD heet 'Vroeger en later'. Het is een CD met 14 nieuwe liedjes.
Er zit een tweede CD bij met 20 oude liedjes. Dat is om mijn 30 jaar
als zanger te vieren. Die CD is dus een beetje een geschenk voor de
luisteraars. Als ik even reclame mag maken: hij kost nog geen 1.000
frank. De nieuwe liedjes zing ik samen met Jo Lemaire, Laïs, Kris De
Bruyne, Kommil Foo, Wannes Van de Velde,... Dat zijn mensen die ik
graag hoor zingen. Ik ben ook fan van zangers uit het buitenland. Ik
hou veel van Franse liedjes. Maar ook van jazz en klassiek. Ik hou
van heel veel muziekjes. Dat hoor je ook in mijn nummers.

Je hebt veel nummers met zuiderse muziek.
Nu hoor je die muziek overal, te veel eigenlijk. Ik gebruikte die
muziek al heel vroeg. In 1974 schreef ik het nummer 'Bar Tropical'
met Afrikaanse muziek. In 'Ik wil de wereld zien' hoor je muziek uit
Zuid-Amerika. Ik heb altijd gehouden van muziek uit de hele wereld.
Maar nu is er een overvloed van die muziek. Cubaanse muziek hoor je
nu meer dan genoeg. Volgend jaar wil niemand die nog horen.

Nu zijn je nummers meer liedjes om naar te luisteren.
Zo zijn mijn liedjes altijd geweest. Maar in het begin waren ze
anders verpakt. Ze klonken harder, zoals rock en pop. Als je ouder
wordt, leer je beter liedjes schrijven. Al doende wordt je muziek
steeds beter. Jonge zangers en zangeressen krijgen nu weinig kansen
om het vak te leren en te groeien. Ze moeten dadelijk hits maken. Ze
moeten altijd aan de top staan. Dat is jammer. Toen ik begon kreeg ik
veel meer kansen om te leren. Het is spijtig dat jonge artiesten die
kansen niet krijgen. Eigenlijk hebben ze het moeilijker dan ik
vroeger. Ook al worden ze beter begeleid en krijgen ze veel middelen.
 Ze krijgen de tijd niet om te groeien. Het worden liefjes voor 1
nacht.

Zangers worden beter begeleid. Maar het blijft toch een onzeker
beroep.
Ja, daarom hebben we ZAMU opgericht. Dat staat voor 'Zangers en
Muzikanten'. We hebben 550 leden. We willen meer zekerheid in ons
beroep. Er gaat geen week voorbij of ik moet daarvoor naar enkele
vergaderingen. En eindelijk hebben we hoop. Minister Frank
Vandenbroucke heeft mij gebeld. Ik hoop dat het volgend jaar in orde
zal zijn. Dat zou een mooie afsluiting van de eeuw zijn. Dan zullen
we beroep kunnen doen op het ziekenfonds, misschien stempelgeld
krijgen,... We moeten ook weten of we BTW moeten betalen. Er is heel
weinig geregeld voor artiesten. Voor mij is het niet zo belangrijk
meer. Ik heb uitgezocht hoe ik het voor mezelf moet regelen. Maar het
zal veel eenvoudiger zijn voor de artiesten die beginnen. Die weten
nu niet waar ze aan toe zijn.

De verkiezingen zijn al even voorbij. Ben jij nooit gevraagd om in de
politiek te gaan?
Ik ben veel gevraagd. Vier keer om juist te zijn, door 3
verschillende partijen. Andere artiesten zijn wel in de politiek
gegaan. Maar dan houdt je leven als artiest wel op. Je kan die 2
dingen niet samen doen. Door het werk voor ZAMU weet ik een beetje
hoe het leven van politici eruit ziet. Het vraagt al je tijd. Ik denk
dan: iedereen zijn vak. Ik wil wel gebruik maken van mijn stem,
letterlijk en figuurlijk, om de politici onder druk te zetten.

Hoe druk heb je het eigenlijk?
Als de mensen mijn agenda zouden zien, zouden ze schrikken. Ze denken
vaak: 'Die gaat wat zingen in het weekend'. Maar liedjes schrijven
vraagt tijd. En we moeten oefenen. Voor deze reeks optredens hebben
we 2 weken lang een toneelzaal gehuurd. We oefenden 8 uur per dag. Er
spelen immers een aantal nieuwe mensen mee in het orkest. Er zijn
bijvoorbeeld blazers bij. Een CD opnemen en afwerken kost ook tijd.
Dan heb ik nog de vergaderingen voor ZAMU. En daar komt nog
kantoorwerk bij. 

Wanneer schrijf je liedjes?
Ik schrijf gedachten en zinnen op in een boekje. Maar ik maak er niet
dadelijk liedjes van. Dat gebeurt in vlagen. Ik heb nu net een plaat
af. Dus ik ga niet zo snel opnieuw beginnen. Misschien kijk ik in
januari weer in mijn boekje om aan liedjes te werken. Er zal weinig
druk zijn. Het duurt zeker anderhalf jaar voor ik opnieuw aan een CD
begin.

Je hebt veel liedjes over je eigen leven.
Ik heb 2 soorten liedjes. Soms gebeurt er iets in mijn leven waarover
ik dan een liedje maak. Maar je eigen leven is niet genoeg. Ook
andere mensen moeten iets in het liedje herkennen. En daarvoor zit er
niet genoeg in je eigen leven. Ik zing wel vaak in de ik-vorm.
Daardoor spreekt een liedje veel meer mensen aan. 'Bar Tropical' zing
ik alsof ik het zelf heb meegemaakt. Maar het gaat over iemand die in
Belgisch Congo geboren is. En ik ben in Brussel geboren. Andere
liedjes ontstaan uit iets wat je ziet gebeuren. Of ik lees iets in de
krant of zie iets op TV. Daarna schrijf ik er een liedje over. Je kan
natuurlijk ook de 2 soorten mengen. Maar mijn liedjes gaan altijd
over iets uit het werkelijke leven.
 
 
(Wablieft - 1999)